موسوی چلک، رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران:

معلولان متناسب با نیازشان از یارانه حذفی پردرآمدها برخوردار شوند

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران، اختصاص یارانه پردرآمدها به افراد خاص از جمله معلولان را اقدامی اصولی خواند و گفت: در صورت تخصیص به‌موقع، مدیریت منابع و برنامه‌ریزی مدون می‌توان به اجرای درست هدفمندی یارانه‌ها در سایه شناسایی نیازهای اساسی معلولان و ارزیابی اجرای این سیاست راهبردی دولت امیدوار بود.

مهین داوری

تامین 24 / حسن موسوی چلک، رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران اختصاص یارانه دهک‌های پردرآمد به معلولان را اقدامی مناسب در راستای اجرای درست هدفمندی یارانه‌ها خواند و گفت: یکی از موضوعات اساسی در مدیریت کلان هر کشور، توجه به حوزه رفاه اجتماعی و حمایت از اقشاری است که به هر دلیل، توان تامین هزینه‌های اساس زندگی خویش را ندارند و معلولان را می‌توان در زمره این اقشار به‌شمار آورد.

 

موسوی چلک در گفت‌و‌گو با «تامین 24»، ادامه داد: دولت‌ها موظفند تمهیداتی بیندیشند که منابع عمومی در راستای حمایت اجتماعی، توانمندسازی و تسهیل دسترسی و برخورداری از خدمات موردنیاز اقشار خاص اختصاص داده شود.

 

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران با اشاره به اینکه اجرای هدفمندی یارانه‌ها با هدف فقرزدایی و دستگیری از اقشار ضعیف و کم‌درآمد آغاز شد، تصریح کرد: تخصیص همزمان یارانه به خانوارهای ثروتمند و فقیر، انحراف جدی از هدفمندی یارانه‌ها بود که سیاست حذف دهک‌های پردرآمد و تخصیص آن به افراد با نیازهای خاص از جمله معلولان، بازتوزیع درست منابع و هدفمند شدن یارانه هاست.

 

موسوی چلک تخصیص به موقع منابع را در اجرای درست این سیاست موثر دانست و گفت: در صورت تخصیص به موقع، مدیریت منابع و برنامه‌ریزی مدون می‌توان به نتایج پرثمر این رویکرد امیدوار شد و اگر در اجرا نیز تخصص، تعهد و و دقت عمل وجود داشته باشد،  قطعا شاهد چشم‌انداز روشن در اجرای اصولی هدفمندی یارانه‌ها و توزیع درست منابع کشور در آینده خواهیم بود.  

 

وی با اشاره به متفاوت بودن نیاز اقشار خاص به‌ویژه معلولان بیان کرد: از تیم مددکاران اجتماعی به‌منظور شناسایی و اولویت‌بندی نیازهای معلولان باید استفاده شود و اولویت های مورد نیاز آنها با توجه به تعیین نوع و میزان معلولیت و جایگاه اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و ... آنها، شناسایی و استخراج شود.

 

موسوی چلک افزود: ممکن است اولویت یک فرد خاص، مسکن و دیگری اشتغال، وسایل کمک توانبخشی و آموزش یا درمان باشد؛ بنابراین نمی توان بی‌توجه به نیازهای افراد، نسخه یکسان برای همه تجویز کرد. اگر منابع به صورت مشابه و یکسان هزینه شود، ریسک انحراف در مدیریت و تخصیص منابع دو چندان خواهد شد.


ارسال نظر

captcha